Shirley, 26jr, 27 weken zwanger, PCP
Door: Heurkje
Blijf op de hoogte en volg Leen
20 September 2006 | Zuid-Afrika, Pretoria
Het verhaal van Shirley moet toch de wereld in! Om aan te tonen dat ik de problemen hier soms niet goed kan vatten, soms ben ik te naief en soms te dom of soms zie ik een probleem waar er geen is.
Shirley is 2 jaar jonger dan ik, 27 weken zwanger van haar eerste kind, werkt als verpleegster in de Kalafong, ziet er heel knap uit en is getrouwd met een goodlooking man. Perfect leventje dus, tot dit weekend... Ze kwam zaterdag in akute respiratoire distress binnen en naar het schijnt zag ze blauw (blauwe negerin?) met een ademhalingsfrequentie van 66 !!!! (leken: probeer eens 66 keer te ademen op 1 minuut). Ze dachten aan een longontsteking maar Shirley wou eerst niet testen voor HIV. Maar na wat aandringen wou ze dan toch een test: uiteraard positief. Ze blijkt een pneumocyctisch carinii pneumonie te hebben... eerlijk gezegd meer dan de naam weet ik daar niet veel van... (ben maar simpel belgisch gynaecoloog). Maar een mens leert snel, blijkbaar is die prognose zeer zeer slecht, als je ze intubeert (ze waren weer geschockeerd dat ik nog nooit iemand geintubeerd heb, en het ook niet direkt zal doen!) geraken ze nooit meer van de beademing. Ze kreeg dan ook geen ICU bed, want ze redeneren hier dat als een HIV+ve een nutteloos bed bezet dan kan een ander niet in dat bed! Afgeschreven zaak dus... maar dat betekende wel dat ze onder mijn hoede bleef!!! brrrr mijn grootste vrees op dat moment was dat mijn eerste wacht alleen zou eindigen met een eerste maternele sterfte...
Ik had dus eigenlijk de ernst van de zaak nog niet door want telkens je haar vraagt hoe het gaat zegt ze "good, I'm feeling better" ???? Nadien kwam haar man op bezoek en zei ze dat ik hem de diagnose moest vertellen. Eerst zei ik dat ze een zware longinfectie had maar ze drong aan dat ik het HIV verhaal moest doen. Toen ik zei dat ze positief was moest hij lachen en begon hij een verhaal dat hij zelf nog getest was, negatief en dat hij haar vertrouwde en dat als we ze opnieuw zouden testen dat ze dan wel negatief zou zijn... triest! Gelukkiglijk heeft ze de morgen gehaald ... ahja want she is feeling goed (ipv 66 keer te ademen moest ze nu maar 48 keer ademen op 1 minuut). Zondag ben ik weer van dienst... we zullen zien of ze er dan nog is.
Shirley is 2 jaar jonger dan ik, 27 weken zwanger van haar eerste kind, werkt als verpleegster in de Kalafong, ziet er heel knap uit en is getrouwd met een goodlooking man. Perfect leventje dus, tot dit weekend... Ze kwam zaterdag in akute respiratoire distress binnen en naar het schijnt zag ze blauw (blauwe negerin?) met een ademhalingsfrequentie van 66 !!!! (leken: probeer eens 66 keer te ademen op 1 minuut). Ze dachten aan een longontsteking maar Shirley wou eerst niet testen voor HIV. Maar na wat aandringen wou ze dan toch een test: uiteraard positief. Ze blijkt een pneumocyctisch carinii pneumonie te hebben... eerlijk gezegd meer dan de naam weet ik daar niet veel van... (ben maar simpel belgisch gynaecoloog). Maar een mens leert snel, blijkbaar is die prognose zeer zeer slecht, als je ze intubeert (ze waren weer geschockeerd dat ik nog nooit iemand geintubeerd heb, en het ook niet direkt zal doen!) geraken ze nooit meer van de beademing. Ze kreeg dan ook geen ICU bed, want ze redeneren hier dat als een HIV+ve een nutteloos bed bezet dan kan een ander niet in dat bed! Afgeschreven zaak dus... maar dat betekende wel dat ze onder mijn hoede bleef!!! brrrr mijn grootste vrees op dat moment was dat mijn eerste wacht alleen zou eindigen met een eerste maternele sterfte...
Ik had dus eigenlijk de ernst van de zaak nog niet door want telkens je haar vraagt hoe het gaat zegt ze "good, I'm feeling better" ???? Nadien kwam haar man op bezoek en zei ze dat ik hem de diagnose moest vertellen. Eerst zei ik dat ze een zware longinfectie had maar ze drong aan dat ik het HIV verhaal moest doen. Toen ik zei dat ze positief was moest hij lachen en begon hij een verhaal dat hij zelf nog getest was, negatief en dat hij haar vertrouwde en dat als we ze opnieuw zouden testen dat ze dan wel negatief zou zijn... triest! Gelukkiglijk heeft ze de morgen gehaald ... ahja want she is feeling goed (ipv 66 keer te ademen moest ze nu maar 48 keer ademen op 1 minuut). Zondag ben ik weer van dienst... we zullen zien of ze er dan nog is.
-
20 September 2006 - 21:10
Séverine:
hartverscheurend, en ook verschrikkelijke beslissingen ( ja HIV positief dus geen ICU bed, ja HIV positief dus geen dialyse...) -
20 September 2006 - 21:22
Séverine:
maar wil toch ook iets positiefs zeggen: als deze patiente door de acute episode geraakt is dit GEEN verloren zaak, je kan iemand doen herrijzen met antiretrovirals (toch zeker voor jaren) en gewoonlijk werden zwangeren als je moeite deed (10 telefoontjes) dringend gezien in de ARV clinic (in plaats van zoals de meesten 3 maanden te moeten wachten)en werd dan ook snel gestart met therapie. Maar een paar wachten na elkaar jonge mensen (bijna en soms echt) zien doodgaan aan een ziekte die in de Westerse wereld bijna een chronische ziekte is zoals hypertensie of diabetes,
het is toch iets wat je meeneemt voor de rest van je leven... -
21 September 2006 - 00:23
Karolien:
Leen, de truc is om zo'n patiente door te sturen naar inwendige en te zeggen dat jullie de baby toch opgegeven hebben! Hebben de gynae's daar mij toch een paar keer geflikt. Bactrim, steroiden en veel bidden, dan halen ze het soms wel! -
21 September 2006 - 12:01
Séverine:
In Kalafong werden geen baby's opgegeven (Prof Pattinson zou je hebben doodgebliksemd) in Pretoria Academic was het af en toe wel een andere manier van werken had ik toch de indruk...
Groetjes trouwens voor mijn ex-roommate van hierboven! -
21 September 2006 - 12:20
Didi:
Toch niet te geloven dat die mannen daar dan zo op reageren he... Doet mij denken aan die verhalen uit "Mijn status is positief". Mogen wij weer even onze beide polletjes kussen!
Didi, 27 jaar, 36 weken zwanger, en gelukkig nog topfit
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
